Rock Werchter 2009 (II) : Don't look back in anger

Τι κι αν κοντεύει 21.00 πια η ώρα; Η απάνθρωπη ζέστη καλά κρατεί, τα παγωτά κατεβαίνουν σαν αναψυκτικά και οι μπύρες σα νερό. Τα φουσκωτά δέκα θέσεων για ποτήρια ήταν απαραίτητο αξεσουάρ για τις πολυάριθμες παρέες.

~-~-~

Η πρώτη μέρα του φετινού Werchter κορυφώνεται με μια επίσκεψη σε διάφορες στιγμές της δεκαετίας του '90.


Καθώς κοιτάζω πίσω, άλλες αναμνήσεις νιώθω πως ορθότατα τις έχω αφήσει στο παρελθόν, όμως άλλες στέλνουν σύσσωμο το κοινό σε ανατριχίλες και αγκαλιές και ομαδικά τραγουδίσματα.


Δεν είμαι σίγουρος τι έκανε τους Placebo τόσο χάλια που να μη βλέπω την ώρα να τελειώσουν (και να αρπάζω κι ένα ημίωρο υπνάκο ανάμεσα σε πεταμένα ποτήρια μπύρας) και τους Oasis να κάνουν τους πάντες να θέλουν να αγκαλιάσουν όποιον έχουν γύρω τους. Ίσως να είναι οτι οι Oasis έμοιαζαν, μέσα από το γλυκύτατα παλιομοδίτικο show τους, να είναι κολλημένοι σε μια άλλη εποχή, σαν μια μπάντα παγωμένη στην εποχή του Wonderwall.


Δείτε αντιδράσεις γύρω μου στο πρώτο άκουσμα της εισαγωγής αυτού του κομματιού. Όλοι αγκαλιάζονται, φιλιούνται, χαμογελούν, τραγουδούν με κλειστά τα μάτια, γυρνάνε πίσω σχεδόν 20 χρόνια. (Δοκίμασα να ανεβάσω το βιντεάκι στο YouTube αλλά είναι κακής ποιότητας, βγαίνει θεοσκότεινο, δε φαίνεται τίποτα από το πλήθος.)

~-~-~

Οι Placebo νωρίτερα όχι μόνο επιχείρησαν να τιμήσουν το εδώ και τώρα τους, τη μπάντα στην οποία με το πέρασμα των ετών έχουν μετατραπεί (τη στιγμή που οι Oasis προσπαθούν να πιστεύουν πως ο χρόνος δεν κυλά), αλλά για να το θέσω κομψά, κατέσφαξαν και ό,τι έχουν σε ένδοξο παρελθόν.


Η αδιαφορία του κοινού μαρτυρά πολλά.



Ή μπορεί και να είναι πολύ πιο απλό το ζήτημα. Μπορεί πολύ απλά, αυτός να είναι ο τρόπος του χρόνου να δείχνει πως κάποια τραγούδια δε θα παλιώσουν ποτέ. Οι Oasis όσο υπάρχουν θα αποδυναμώνουν όλο και περισσότερο τον κατάλογό τους, αλλά αυτά τα έστω 5-6-7 σπουδαία τραγούδια που είπαν κάποτε, παραμένουν Σπουδαία.

~-~-~

Τη βραδιά έκλεισε άλλο ένα περήφανο νιάτο των '90s, οι Prodigy, που κάπως αυτή τη φασαρία στα γεράματα δεν την πολυαντέχω, οπότε μετά από 2-3 χοροπηδητά κι ένα Firestarter την κάναμε με ελαφρά.


Μια χαρά πάρτι για όσους έμειναν, πάντως, δηλαδή για όσους δεν είχαν δει να φτάνει στο τέλος της μια ημέρα 23 ωρών με μόλις 2 ώρες ύπνο προηγουμένως και αφύσικα πολλή ζέστη στο ενδιάμεσο.

~-~-~

Στο μεταξύ αυτή είναι η εικόνα της Kολασμένης Eισόδου στις 2 το βράδυ.


[Το be continued]

.

Rock Werchter 2009 (I) : It begins with Fuck You

Προς μεγάλη χαρά του φίλου μου του dust road, το βραχιολάκι του 2007 που κοσμούσε το αριστερό μου χέρι έχει πλέον και ένα κατά δύο έτη μικρότερο αδερφάκι για να του κάνει παρέα! Kαλώς τα δεχτήκαμε!

(Disclaimer: Τα περισσότερα από τα βίντεο που θα κάνω embed δεν είναι δικά μου. Όσα πάντως είναι δικά μου, ναι, το ξέρω οτι έχουν άθλιο ήχο, και τα έχω βάλει απλώς για κάποιο συγκεκριμένο λόγο.)

~-~-~

Στη διαδρομή καθώς το Euro (Road) Trip ετοιμάζεται να φτάσει στον προορισμό του (βλ. πινακίδα)...


...στη διαδρομή από το κάμπινγκ προς τα stages...


...και στην τελική Οδύσσεια, δηλαδή την περίπου μιάμιση ώρα κάτω από ντάλα ήλιο 39 βαθμών Κελσίου σε αυτή την ουρά χιλιάδων, προκειμένου να ανταλλάξουμε το μαγικό χαρτάκι με το μαγικό βραχιολάκι. Από μέσα ακούγονταν οι Eagles of Death Metal. Κόλαση. (Και όχι λόγω των Eagles.)

~-~-~

Είσοδος με Smile. Πάρτε μια ιδέα του χώρου, από την πύλη.



Κάπου μέσα στο πανικό και τον ενθουσιασμό, συνειδητοποιώ οτι κάτι έχει αλλάξει στη Lily Allen. Πάει η μπυρόμπακα.


Highlight το Womanizer, το οποίο αυτή τη στιγμή αδυνατώ να φέρω στο μυαλό μου στην αυθεντική βερσιόν του.



Ξέρει να κρατάει τα τραγούδια της πάντα φρέσκα, ακόμα και τα πιο πρόσφατα που δεν έχουν κορεστεί. 3η φορά τη βλέπω live, και πάντα είναι διαφορετικά. Πιο διασκεδαστική στιγμή, το Fuck You που όπως περίμενα από την πρώτη στιγμή που το άκουσα, ήταν τραγούδι που ικέτευε να παιχτεί σε αρένα. Η αντίδραση του κοινού είναι ανεκτίμητη. Δείτε στο τέλος του βίντεο το τυπάκι κάτω δεξιά.



Και μια γενικευμένη πανδαισία από σηκωμένα μεσαία δάχτυλα. Τέλειος τρόπος για να ξεκινήσει το fest, κρίμα όμως που ήταν τόσο νωρίς και δε μπόρεσα να την απολαύσω όσο θα ήθελα. Αλλά τουλάχιστον 'προβιβάστηκε' στη μεγάλη σκηνή. Η κατάκτηση του κόσμου δεν είναι πολύ μακριά ακόμη.

~-~-~

Στο μεταξύ στην Πυραμίδα, η Emiliana Torrini (της οποίας το άλμπουμ μου άρεσε) έκανε ένα μέτριο, ψιλο-βαρετό, self-indulgent live. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να περιμένω πολύ για τους Fleet Foxes που ακολουθούσαν.


Οι οποίοι ήταν υπέροχοι.


Δεν έκαναν πολλά περισσότερα από το να καθίσουν και να πουν τα τραγούδια τους, αλλά από την άλλη αυτά τα τραγούδια δεν χρειάζονται τίποτε άλλο. Απλοί, ευθείς, απόλυτα συναισθηματικοί, σε 60 ζεστά λεπτά μουσικής χωρίς σάλτσες. Και το Mykonos live ήταν από τις στιγμές του φεστιβάλ.

~-~-~

Meanwhile, μπροστά στην κεντρική σκηνή...


[Τo be continued]

.

Florence @ Synch 2009

Αγαπάμε Florence! Πού να βγει και το άλμπουμ.

Τώρα, ο χαζός πήγα και κάθισα μπροστά στο ηχείο με αποτέλεσμα τα βίντεο να είναι ημι-άχρηστα, αλλά αυτά τα ολίγα κάπως διασώθηκαν:

Σε αυτό η Florence τραγουδάει για τις σκυλίσιες μέρες του παρελθόντος της...



...λίγο πριν ανέβει στη σκαλωσιά με 12ποντα στιλέτα στα πόδια...



...και λίγο πριν το φινάλε όπου απλά τρελαίνεται.



Άντε με το καλό να δούμε και La Roux στα μέρη μας.

.

τι θέλω να μου φέρει το 2009

Τα δύο μεγαλύτερα γκρουπ των '00s γράφουν νέα μουσική. Μπορεί η ίδια χρονιά να φέρει το 3ο άλμπουμ των Arcade Fire και το 4ο των Strokes; Πόση συγκίνηση να αντέξω;

Το 'Unless It's Kicks' είναι το αγαπημένο μου κομμάτι από το 'Tulips' και μετά και δεν έχω σταματήσει να το λιώνω. Μπορώ τώρα καλέ μου Άγιε Βασίλη να δω ζωντανά τους Okkervil River;

'Don't Stop' της Annie: το καλύτερο άλμπουμ που δεν κυκλοφόρησε το 2008. Μακάρι το 2009 να της φερθεί καλύτερα.

Oι Blikk Fang αποτελούνται από τους Andrew VanWyngarden των MGMT και Kevin Barnes των Of Montreal και αν η indie rock έχει όρια, αυτοί θα τα φτάσουν, στα σίγουρα.

Speaking of, την άνοιξη οι MGMT μπαίνουν ξανά στο στούντιο για να εδραιώσουν τη θέση τους ως το τελευταίο μεγάλο συγκρότημα που θα προλάβουν να βγάλουν τα '00s ή απλά να μείνουν στη μνήμη για το θαυμάσιο ντεμπούτο τους και μόνο.

Όσο έπαιξαν οι Pinks και οι Katys και οι Avrils, έπαιξαν. Η Kelly Clarkson, δηλαδή η μεγαλύτερη φωνή της ποπ, επιστρέφει εντός του μήνα με κομμάτι από τους Dr. Luke και Max Martin δίνοντας ελπίδες για ένα νέο 'Since U Been Gone'.

O Monsieur Minimal είθε να γνωρίσει κύμα hype αντίστοιχο με της Monika(s) γιατί το αξίζει πολύ περισσότερο από αυτήν.

Rock Werchter. Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί έκανα πέρσι τη μαλακία να μην πάω, αλλά φέτος αυτά κομμένα. Ό,τι καλύτερο έζησα το 2007 (ήταν κακή χρονιά :p) επιστρέφει σε redux για το '09.

Speaking of, Oasis live διάολε! Μπορεί πλην ενός ακριβώς κομματιού να μη μου έχει αρέσει οτιδήποτε έχουν κάνει μετά τα δύο πρώτα άλμπουμ τους, αλλά τα ρημάδια είναι τόσο σπουδαίες δουλειές που τους έχουν κερδίσει καλή θέληση δίχως τέλος. Και φυσικά παιδικό ενθουσιασμό που θα τους δω ζωντανά επιτέλους.

Όταν η ένδοξη ζωντανή ιστορία της ποπ συναντά το λαμπρό και ιδιοφυές παρόν της, το αποτέλεσμα... στις 23 Μαρτίου. 'Yes', ονομάζεται πολύ ταιριαστά το νέο άλμπουμ των Pet Shop Boys, σε παραγωγή Xenomania.

Oι οποίοι Xenomania συνεχίζουν ασταμάτητα να ξεπετάνε αλμπουμάρες για τις Girls Aloud, κι εγώ θα ονειρεύομαι μέχρι τελευταία στιγμή οτι θα μπορέσω να τις δω στην εμφάνισή τους στο Wembley με τους Coldplay τον Σεπτέμβριο. Αδύνατον να συμβεί, αλλά τι wishlist θα ήταν αυτή αν είχα μέσα μόνο τα στάνταρ;

Η διαδικασία σταδιακής συγκέντρωσης του τοπ-20 της δεκαετίας. Ψοφάω για λίστες, και αυτή είναι η απόλυτη! Κι αν η κορυφαία πενταροεξάδα είναι ψιλοσχηματισμένη ήδη, το ξεσκαρτάρισμα για από εκεί και κάτω θα είναι τρελό nail-biter.

Και όπως πάντα, το πιο αναμενόμενο όλων είναι αυτό που δεν ξέρω. Δεν είναι κλισέ, είναι αυτό που με κάθε ειλικρίνεια πάντα πιστεύω. :)

Καλή χρονιά.

#1 / 'Oracular Spectacular' - MGMT

Ε ύ κ ο λ α .

Θα περάσουν πολλά χρόνια, αλλά από το 2008 αυτό το άλμπουμ θα θυμόμαστε.

MGMT - Of Moons, Birds & Monsters

MGMT - Time to Pretend

Kαι είναι και διπλοθεσίτες κιόλας, με το 'Kids' καλύτερο κομμάτι της χρονιάς. (Eίναι σημάδι της αποκάλυψης όταν το ΝΜΕ έχει τόσο δίκιο;) Εδώ στο synthpop mix του από τους Pet Shop Boys.

MGMT - Kids (PSB Synthpop mix)

.